Achter de schermen bij het Scuderia Ferrari Formule 1 team 3:

Het lijkt Mario een goed idee om eens langs de baan te gaan kijken voordat we gaan lunchen. Het is inmiddels alweer bijna 12.00 uur, en om 13.00 uur worden we terug verwacht voor de lunch. Mario stelt voor om naar de bocht La Caixa te gaan, om daar naar het “aan remmen en het uit accelereren” van de heren coureurs en hun bolides te kijken. Het geeft vanuit die bocht een goede referentie, welke teams de wagen enigszins al in balans hebben. Het is tenslotte pas testdag 1, en de meeste teams zijn in eerste instantie alle systemen op de wagen aan het testen, evenals de aerodynamica, die met behulp van flow-vis paint in kaart wordt gebracht.

Flow-vis paint aan het werk op de Alfa Romeo.

De La Caixa bocht is absoluut een aanrader, mocht je ooit naar de F1 in Barcelona willen gaan kijken. Ze komen volle bak op die bocht afgestormd, en een kleine 100 meter voor de bocht stampen de heren coureurs op de rem. Letterlijk stampen, want gemiddeld heb je tussen de 100, en 150 kilo remkracht nodig (linkerbeen) om de remmen te laten werken. De remmen van een Formule 1 bolide zijn net van een andere slag dan die van onze gewone dagelijkse personenwagens. De carbon schijven die in de F1 worden gebruikt, kunnen temperaturen bereiken tot maar liefst 1.200 graden. Ter vergelijk: bij een gewone stalen schijf is bij 500 graden de rek er wel uit. Dat is ook meteen de reden om koolstofvezel schijven te gebruiken. Dit materiaal kan veel hogere temperaturen aan dan bijvoorbeeld stalen schijven, waardoor het risico op fading (afnemende remwerking bij hoge belasting) een stuk geringer wordt.

Charles Leclerc in actie in de La Caixa bocht.

Na een half uurtje en een hoop foto’s en video’s verder houden we het voor gezien, en besluiten we rustig terug te lopen naar Ferrari. Ik heb met Mario een super goede klik, en daardoor ook een toffe gesprekspartner. Onderweg vraag ik Mario naar zijn dagelijkse leven, en wat hij voor de kost doet. De beste man is advocaat, en heeft met zijn familie een bedrijf dat cement produceert. Het familiebedrijf zit in 5 landen, en heeft bijna 5000 man personeel! Wauw! Tot en met in de hospitality unit van Ferrari zijn we nog altijd bezig over het leven, en het is dat Francesca ons aanspreekt dat het lunchtijd is, anders waren we nu nog in gesprek geweest! Echt een fascinerende man! Na het bord vol geschept te hebben met pasta, schuif ik op de eerste etage aan tafel bij Mario en Francesca. Het gesprek dat we hebben gaat grotendeels over Vettel, en de geruchten. Misschien vertel ik nu iets wat eigenlijk niet naar buiten mag komen, maar bij Ferrari hebben ze een zwak voor Daniel Ricciardo (het is uiteindelijk Carlos Sainz geworden). Daniel heeft een beetje Italiaans bloed in zich, en ook de achternaam is marketing technisch zeer interessant. Daarnaast kan hij een meer dan een behoorlijk potje sturen, en hij heeft altijd een smile op zijn gezicht. Een smile waar zelfs Tom Coronel nog jaloers op is! Man wat een bek vol tanden heeft Ricciardo! Haha! Het eten is op, en dan is het moment daar dat zo meteen Charles Leclerc binnen komt voor de meet & greet. Het is toch bijzonder dat je die jonge gast “van de tv” dadelijk voor je hebt staan! De fotograaf van Ferrari komt binnen, en niet veel later volgt Charles.

Ik schud hem de hand stel me voor, en vraag meteen naar zijn bevindingen over de nieuwe bolide. Hij geeft tot mijn verbazing een oprecht antwoord! De auto zou wat last hebben van onderstuur, maar hij maakte zich er vooral geen zorgen om. Het algemene gevoel in de auto is goed geeft hij aan. Ik heb altijd gedacht dat Charles geen fijne jongeman zou zijn (waarom weet ik niet), maar dat is absoluut niet waar. Het is gewoon een super relaxte gast! Hij blijft maar een minuutje of 10 bij ons hangen, want niet veel later mag hij weer zijn rondjes gaan rijden.

Vervolgens vraagt Francesca wat Mario en ik het liefste willen doen. Persoonlijk lijkt het me gewoon het fijnst om de rest van de dag in de pitbox van Ferrari te hangen, en dat geef ik ook aan. Mario vind het allemaal goed, en we lopen de unit uit. We lopen richting de pits, en daar zie ik de Italiaanse Federica Masolin (Sky Sport presentatrice) staan voor de ingang. Ik had haar al eerder die ochtend gespot voor de hospitality unit van Ferrari, maar toen had ik de ballen niet om op haar af te stappen voor een foto. Ja, je leest het goed! ik ben meer onder de indruk van Federica dan Charles, maar welke man zou dat nou niet hebben!? Qua vrouwen heb ik niet specifiek een voorkeur voor haarkleur o.i.d. Het gaat me meer om het totaalplaatje, en (damn) het plaatje van Mevrouw Masolin is er een om in te lijsten!

Voordat ik het in de gaten heb stond ik ineens achter Federica, en ik kijk Mario aan. Hij moet lachen, want hij voelde het al aankomen. Ik geef Francesca mijn telefoon en vraag haar of ze zo meteen een foto wil maken van mij en Federica. Voorzichtig tik ik haar op de schouder, en vraag of ik mag storen? Natuurlijk, geen probleem zegt ze. Toen viel er ineens een hoop druk van mijn schouders, niet normaal! Waar kan een mens zich soms druk om kan maken, nietwaar? We laten een paar foto’s maken, ik bedank haar met een kus op haar hand. Ik draai me om, en wil weglopen. Ineens voel ik een hand aan mijn hand, en ik draai om. Ze vraagt hoe ik heet. Ik stel me voor en verder dan dat kom ik niet. Oogverblindend mooi is ze! Ik heb me omgedraaid en ben naar de pits gelopen. Onderweg de pits in kijk ik Mario aan, en hij kwam niet meer bij. Hij had wel gezien dat het voor mij een akward momentje was. Haha! Kippenvel had ik gewoon van het moment met Federica. Zij is een van de mooiste vrouwen die ik ken. Mijn dag was al meer dan perfect, maar dit maakte het helemaal af!

Na een half uurtje in de pits te hebben gestaan vraagt Francesca of we wellicht wat willen drinken? We lopen terug naar Ferrari, en onderweg wordt Francesca aangehouden door Mario Isola. Mario is hoofd verantwoordelijke voor de Pirelli banden die onder de F1 bolides worden geschroefd. Hij vraagt een beetje na bij Francesca hoe de wagen van Ferrari zich houdt ten opzichte van de Pirelli’s. Tussentijds stelt hij zich voor aan mij (de andere Mario kende hij al) en vervolgt zijn gesprek met Francesca. Ik heb alle tijd, en steek een sigaret aan. Na enkele minuten stelt Mario Isola voor om de banden van Pirelli van tekst en uitleg te voorzien, mits we dat interessant vinden. Ik ben zeker geïnteresseerd, want de banden zijn een hele belangrijke factor in de Formule 1. Het drinken kan wel even wachten, en wij met Mario Isola mee voor tekst en uitleg over de Pirelli’s.

Mario Isola

Mario heeft een tijd gedurende het COVID gewerkt als ambulancebroeder in Italië.

De uitleg duurde zo’n 20 minuten en het was zeer nuttig. Dankbaar voor de opgedane kennis vervolgen we onze weg richting een koude versnapering. Geen alcohol, maar een lekker koud blikje Fanta. Het is inmiddels al wat verder in de middag, en ik was blij om even te zitten. Echter niet te lang, want ik wil ook nog even terug naar de pitbox om daar nog wat foto’s en video’s te maken. De tijd vliegt voorbij, en het is bijna 17.00 uur. Nog altijd kon ik maar met een ding bezig zijn, en dat was Formule 1. Het was echter tijd om te gaan, want ik zou met de Zwitser weer terug rijden. De Zwitser een appje gestuurd met de vraag waar ik naartoe moet komen, aangezien hij een normale dagkaart had. Francesca herinnerd mij er vervolgens aan dat ik nog een presentje krijg van Ferrari. Voordat ik vertrek loop ik nog even met haar mee om het presentje op te halen.

Ik neem de tas in ontvangst, en bedankt Francesca hartelijk voor een geweldige dag. En uiteraard heb ik Mario ook bedankt voor de gezellige tijd. Ik wil weglopen en besluit me toch om te draaien, en ik vraag aan Francesca of er nog plaats is bij Ferrari voor morgen? Het antwoord is positief, er is plaats genoeg. Ik besluit om er nog een dag aan vast te plakken. We leven maar een keer tenslotte, en ik was simpelweg nog lang niet uitgekeken! Uiteindelijk tref ik de Zwitser op de afgesproken plek, en we rijden naar het hotel. Onderweg terug gezellig zitten kletsen over onze ervaringen die we hadden opgedaan. Eenmaal aangekomen in het hotel heb ik eerst twee ijskoude glazen bier besteld, en mijn telefoon beschikbaar gesteld voor onze Zwitserse vriend. Vandaar uit hebben we heel de avond gesproken over de F1. Uiteindelijk verteld hij mij dat hij het team van Alfa Romeo (voorheen Sauber) weleens assisteert met het transporteren van onderdelen. Het team van Alfa Romeo is gesitueerd in Zwitserland, en hij kent de oude eigenaar Peter Sauber al zijn hele leven. Vervolgens komt zijn telefoon voor de dag met oude foto’s uit de tijd van Sauber. Foto’s waar iedere journalist een moord voor zou doen. Foto’s van de techniek achter een versnellingsbak e.d. Top secret materiaal, maar ik mocht het zien. Rond 23.00 uur besluit ik richting mijn hotelkamer te gaan. Morgen gaan we immers weer onderweg naar Ferrari!

Wordt Vervolgt!

Jack

%d bloggers liken dit: