Achter de schermen bij het Scuderia Ferrari Formule 1 team

Formule 1 is Ferrari, een mythe!

Toen ik thuis kwam van Dubai (Dubai blog komt eraan!) had ik het gevoel dat ik naar Italië moest. Maar waar ga je dan naartoe in Italië? Naar Bologna natuurlijk, voor de heerlijke traditionele pasta bolognese! Voor mijn verblijf in Bologna had ik het I Portici Hotel geboekt. Eenmaal daar aangekomen voelde ik mij gelijk als een vis in het water. De cultuur, het eten, de mensen, echt ongekend!

En dan durven mensen te zeggen dat Italianen chaotisch zijn, not! Italianen zitten vol met passie, dat mag je niet vergelijken met paniek, verwarring of wat ook. Passie is een gevoel, liefde, toewijding voor zaken die dicht bij het hart liggen. De Italianen hebben voor zowat alles een passie, zo mooi om van dichtbij mee te mogen maken en te voelen. Het weer is heerlijk, zo’n 20 graden, en de dagen vliegen voorbij!

De positieve energie nam me mee in vervoering, en ineens flitst de naam Ferrari voorbij in mijn hoofd. Ik gelijk naar Google maps om te zien hoe ver het rijden is van Bologna naar Maranello, het Ferrari museum. Het blijkt maar een kleine 50 kilometer te zijn! Taxi besteld en hop naar Maranello! Onderweg daar naartoe voelde ik niks meer. Compleet lamgeslagen door mijn eigen idee om naar Ferrari te gaan. Toen pas begreep ik wat Formule 1 voor mij in zoverre heeft betekend in mijn leven. Ik volg de Formule 1 vanaf 1985 ongeveer, en daardoor heb ik de meest legendarische momenten in de Formule 1 bewust meegemaakt. Ik heb het geluk gehad dat ik meerdere Grand Prix heb mogen bijwonen. Ik was erbij in Brazilië 2007 toen Kimi Räikkönen wereldkampioen werd namens Ferrari! Kimi is de meest recente kampioen van Ferrari. En dan zit je nu ineens in een taxi naar Maranello! Voor mij als individu vielen er veel Formule 1 fan stukjes op zijn plaats. Ik kon mijn geluk niet op! Het ritje van 50 kilometer voelde aan alsof de tijd stil stond. Voor het eerst sinds een zeer lange tijd voelde ik me als een kind. Ook dat was een onbeschrijfelijk gevoel.

Eenmaal aangekomen bij het Ferrari museum leefde ik helemaal in een bubbel. De rit er naartoe heeft mij genoeg gelegenheid gegeven om na te denken over alles wat Ferrari is en betekend. Een mythe.

De tijd vliegt dan ineens weer wel op het moment je door het museum loopt. De collectie Ferrari’s is haast niet voor te stellen. De complete geschiedenis van Ferrari uitgestald over drie verdiepingen! Coureurs die voor Ferrari wereldtitels hebben behaald zijn legendes, en zo worden zij ook herinnerd. Ik kan me nu ook goed voorstellen waarom het merendeel van de Formule 1 coureurs graag een keer voor het “rode team” uit zou willen komen.

Toen ik alles zo’n beetje had gezien, liet ik Ferrari een taxi bestellen met als volgende bestemming het Ferrari Formule 1 team. Ik dacht bij mezelf waarom niet, ik kan op zijn minst proberen om binnen te komen. Voorbij de receptie geraakte ik niet, maar dat was ook niet zo moeilijk, achteraf. Op het moment dat ik daar was, waren ze bij Ferrari de auto in aan het laden om te verschepen voor de test weken in Barcelona. Het maakte me ook helemaal niet uit, want ik had de dag van mijn leven gehad in het museum, en ik was weer eens buiten de comfort zone getreden door out of the blue naar de Scuderia te rijden. Ik besloot om met mijn hoofd vol nieuwe ervaringen, en gevoelens richting het hotel te gaan.

De wereldkampioenen van Ferrari.

Het wordt avond en ik had nog een uitnodiging liggen van het restaurant in het hotel. Ik besloot om daar gebruik van te maken na een dag vol met fantastische ervaringen. Tijdens eerdere dagen van mijn verblijf had ik namelijk woorden gehad met de chef-kok. Dit ging over een afspraak die ik met hem had, om zijn keuken live te streamen op Twitch. Emanuele (de chef-kok) was een half uur te laat op onze afspraak, en dat trok ik heel erg slecht. Emanuele is achteraf een erg gesloten en een ietwat onzeker persoon in het dagelijkse leven, waardoor hij dicht klapte. Garçon Roberto sprong voor hem in de bres. Uiteindelijk zijn we er uitgekomen en wat blijkt? Emanuele is een Michelin Ster chef kok! Vooraan in de 30 en een ster verdiend, wauw!

Het is inmiddels 8 uur en ik naar het restaurant toe. Via de hotel lobby loop ik het restaurant binnen, en Roberto ontvangt mij met een broederlijke knuffel. Een oprechte knuffel! Ik krijg een mooie tafel aangeboden, en Roberto drukt mij op het hart, dat Emanuele zijn stinkende best gaat doen om mij te verbluffen met de gerechten, en met name de smaak er van. Schijnbaar heb ik tijdens onze aanvaring een snaar geraakt die Emanuele motiveerde om het beste uit zichzelf te toveren. Ik had het eerder al over de Italianen en passie, nou dit 10 gangen Michelin ster menu overtrof echt elke verwachting! Mijn smaakpapillen raakte verdwaald in een overdosis ongekende mix van exotische warm/koude smaken! Het hoofdgerecht is Emanuele zelf komen brengen, en voor mij was dat het perfecte moment hem te bedanken voor wat hij mij had gegeven aan eten. Een van de primaire behoeftes van de mens, voedsel, maar dan van een kwaliteit die ik nog nooit op had.

Na dat het restaurant gedeelte gesloten was, heb ik samen met Emanuele, en Roberto nog een drankje gedaan. Gezellige gesprekken over het leven in Italië. De avond was een succes!

Ik ben nog enkele dagen in Bologna gebleven om de keuken “in bedrijf” van Emanuele live te streamen op Twitch. Het live streamen van de werking in zo’n keuken was geweldig om te doen. Nog mooier was het om als Jack zijnde tussen het team wat het restaurant draait te mogen lopen. En dan heb je nog het feit dat Emanuele als chef-kok zijn keuken voor je open stelt voor een live stream. Over out of the box gesproken! Het was werkelijk een fantastische tijd in Italië! Echter is er een tijd van komen en een tijd van gaan. De tijd van gaan was gekomen. Een ding heb ik niet op in Bologna.. Spaghetti Bolognese.

Toen ik eenmaal thuis aan kwam zag ik sporen van inbraak. Binnen trof ik een overhoop gehaald huis aan, maar verder niks weggehaald, alleen de microfoon waar ik mee streamde. Vervolgens de politie gebeld, langs laten komen, en de zaken met hen afgehandeld. Verzekering, en slotenmaker gebeld voor een nieuw slot. Op dat moment heb ik er al weer zo’n 4 weken reizen erop zitten. Dubai, en Italië. 2 uur later zat ik weer in de taxi onderweg naar Amsterdam. Ik had besloten dat ik geen zin had om thuis te zijn. Ik wist ook niet waar ik naartoe wilde. Ik kon het gevoel van de inbraak niet plaatsen tussen alle positieve gevoelens die ik al weken had gevoeld. Onderweg naar Amsterdam heb ik besloten om te crashen in het CitizenM hotel. Daar ben ik 3 dagen geweest, en heb ik me uitstekend vermaakt aan de bar met andere mensen die op doorreis waren. Allerlei nationaliteiten, en verschillende meningen, fantastisch gewoon! Op dag drie wordt ik wakker, en ik wist nog steeds niet waar ik heen wilde. Uiteindelijk heb ik een vriendin gebeld en haar gevraagd wat zij zou doen.

Biertje!?

Zij gaf mij de tip om naar Portugal te gaan. Vervolgens heb ik een ticket geboekt en ben ik in het vliegtuig gestapt naar Algarve, Faro in Portugal. In de avond kwam ik aan in Portugal. Het weer nog altijd prachtig, en daarom besloot ik rustig buiten op het vliegveld even een sigaret te roken. Ik was mijn aansteker vergeten, dus ik vraag aan een politie agent om vuur. Hij steekt mijn sigaret aan, en hij pakt er zelf ook een (nadat hij mijn aanbod had geweigerd). Ik raak met de beste man in gesprek over Portugal, Cristiano Ronaldo, en nog wat onderwerpen van gesprek. Sigaret was inmiddels op, ik bedank “Oom agent”, en ik pak een taxi naar mijn hotel.

In Portugal heb ik niet veel gedaan, maar wel heerlijk genoten van het weer en de omgeving. De mensen zijn er zo vriendelijk, en oprecht. Het hotel was echt waanzinnig mooi! Een oud opgeknapt kasteel, wat commercieel nog niet zo bekend is.

Op een gegeven moment zit ik lekker aan een koud glas Carlsberg bier, te scrollen door de foto’s op mijn telefoon. Ohja denk ik bij mezelf, het testen voorafgaand aan het Formule 1 seizoen in Barcelona is ook deze week. Ik kwam erop omdat ik de foto’s van mijn bezoek aan het Ferrari museum aan het bekijken was. Ik bel gelijk mijn maat David op. Ik zeg weet je wat ik ga doen? Ik ga kijken of ik door kan vliegen vanuit Portugal naar Barcelona om aanwezig te zijn bij de eerste testweek. Dat rechtstreeks vliegen, dat kon simpelweg niet. Ik moest vanuit Portugal naar Rotterdam, om vervolgens door te kunnen vliegen naar Barcelona, Spanje. Dat was zo geregeld, en de tickets heb ik gelijk geboekt. Het is die dag 16 februari en de 18e vlieg ik de route naar Spanje. De 19e begint de eerste testweek voor de Formule 1 teams. Inmiddels zijn we een klein uurtje verder en bedenk ik me dat er meerdere opties zijn om het testen bij te wonen. Er zijn circuit kaarten, paddock kaarten, en guest kaarten. Ik had natuurlijk nog een Ferrari roes in mijn systeem zitten door mijn bezoek aan Maranello, daarnaast had ik ook een heerlijk Italiaans 10 gangen Michelin ster menu op. Zoveel Italiaanse invloeden waren er nog aanwezig toen ik besloot om naar Barcelona af te reizen. Ik de stoute schoenen aangetrokken, het internet op voor het telefoonnummer van Ferrari. Bij Ferrari kom ik in contact met de Italiaanse Francesca. Zij is mede verantwoordelijk voor de “hospitaliteit” bij Ferrari. Zij draagt samen met een team van 5 mensen zorg voor de klanten, partners, of andere gasten die aanwezig zijn in de paddock bij Ferrari. Een hele aardige jongedame. Voor mij was het de meest ultieme jongensdroom om eens te gast te zijn bij het legendarische Scuderia Ferrari Formule 1 team. Bij navraag zijn de guest kaarten “gewoon” te koop. Voor 1200,- Euro ben je een dag te gast bij Ferrari. Het is een sloot geld, maar ik besloot om het toch te doen!

De 18e ben ik in het vliegtuig gestapt, onderweg naar Barcelona!


Eerst van Portugal terug naar Rotterdam om vervolgens naar Barcelona te vliegen. Het was met het dagje wel zeg! Het weer is nog altijd goed, zo’n 17 graden in de avond. En gelukkig niet al teveel verkeer op de weg. De rit naar het hotel duurt zo’n 40 minuten. Eenmaal aangekomen bij het hotel check ik snel in, en loop ik naar de bar voor een heerlijk koud glas bier. Het hotel ziet er goed uit, en de sfeer is uiterst gezellig te noemen. Er zijn meerdere Formule 1 fans, maar ook journalisten in het hotel, en dat is niet gek gezien het feit dat het testen morgen gaat beginnen. Je voelt en ziet de F1 vibe bij iedereen! Ik besluit om buiten te gaan zitten, aangezien je binnen niet mag roken.

Hotel Arrey Alella, Barcelona.

Zo, nu eerst eens genieten van mijn biertje, en checken of ik mail heb gehad van Francesca ( Scuderia Ferrari). De bevestigingsmail is binnen, dus ik kan achterover gaan hangen. Alles is geregeld. Alleen moet ik morgen even bij het hotel waar Ferrari verblijft mijn toegangskaart ophalen. Ik kan er vanaf 9.00 uur in de ochtend terecht. Ondertussen zijn er wat meer mensen buiten gaan zitten. Ik zie een stelletje links van mij geheel gekleed in Red Bull kleding. In eerste instantie dacht ik dat het van die voetbal fan typetjes waren, maar al snel blijkt dat het wel mee valt. Het stelletje is afkomstig uit Nederland. Vervolgens komt er een Zwitser aangelopen en vraagt of hij erbij mag komen zitten. Natuurlijk geen probleem. Het bier smaakt goed, het is gezellig, maar ik druip hem toch af naar bed. Ik wil morgen top fit zijn, en me vooral niet verslapen!

De volgende ochtend ben ik om 6.30 al klaar wakker! Eerst een Cappuccino en een sigaret. Het is nog vroeg maar je voelt en ruikt dat het mooi weer wordt. Snel onder de douche en naar het restaurant. Ontbijt besteld, en nog een Cappuccino. Ik zit lekker te eten, komt die Zwitser van gisteravond de hoek om gelopen. Hij is ook alleen op reis, net zoals ik. Ik vraag hem om bij mij aan te schuiven. We raken aan de praat, en hij vraagt hoe ik naar het circuit ga. Met de taxi zeg ik. Ik kan met de Zwitser meerijden en besluit dat ook te doen. Hij zet mij af bij het hotel waar Ferrari verblijft, en dan pak ik vanaf daar de taxi.

Eenmaal aangekomen bij het hotel waar Ferrari verblijft bedank ik de Zwitser, en ik loop naar binnen. Bij de receptie neem ik een Ferrari enveloppe aan, met daarin alles wat ik nodig heb voor die dag.

Met deze pas kom je het circuit op t/m de paddock, en dan krijg je van Ferrari nog een pas!

Ik vraag bij de receptie of zij een taxi voor me wil bellen. Na 10 minuten staat er een taxi voor de deur. Ik doe de rechter voordeur open, en vraag of ik daar mag gaan zitten. Net als ik zit gaan de twee achterdeuren open, en stappen er een vrouw, en een jongere gast in. Ik draai om, en alle drie tegelijk zeggen we, oh! Ik schiet in mijn lach door de reactie van de vrouw, en die jongen die zij bij heeft ook. Ik vraag waar ze naartoe gaan, en ze blijken ook naar het circuit te gaan voor de Formule 1. De vrouw heeft een een bekend gezicht. Helemaal kan ik haar (nog) niet plaatsen. We raken wat aan de praat over de Formule 1 en, het kwartje valt! Ben jij de vrouw van Andrea Stella toevallig? En zij antwoord met een volmondig, maar ook een iets wat verbaasde ja. Andrea is al jaren actief in de Formule 1, en heeft een hele tijd voor Ferrari gewerkt. Tegenwoordig werkt Andrea bij McLaren. Een beetje Formule 1 fan weet meer dan alleen wie de coureurs zijn zeg maar. Die jonge gast blijkt haar en Andrea’s zoon te zijn. Ik schat hem op een jaar of 17. Zijn vader heeft een indrukwekkende c.v. opgebouwd in de F1, en ik ben dan ook erg benieuwd wat hij wil worden als hij klaar is met zijn school. Helemaal eruit is hij nog niet, maar waarschijnlijk wil hij journalist worden. Puur om over de Formule 1 te kunnen/mogen praten. In het F1 wereldje zelf wil hij niet werken, want hij heeft allang door wat voor een slangenkuil dat het is. Laat staan het aantal dagen dat de teams met personeel van huis zijn per jaar. Aangekomen bij het circuit delen we de rekening, en lopen we met zijn drieën de paddock op. Ik ben eerder bij Ferrari dan zij bij McLaren, dus ik bedank beide voor de aangename rit naar het circuit. Het is pas half 10 in de ochtend, en ik heb afgesproken met Ferrari om 11 uur. Ik besluit vast wat rond te gaan kijken, want de Formule 1 teams zijn om 9.00 uur begonnen met de eerste testdag van 2020.

De mobile garage van Ferrari, wat tevens onderdak bied voor de teambesprekingen.

Er is volop beweging op de paddock. Vele fans, journalisten, en teamleden stappen druk over de paddock allemaal compleet toegewijd aan wat er op en naast de baan gebeurt. Dan pas besef ik eigenlijk pas echt dat ik zo meteen bij Ferrari “op de koffie” mag. Het lijkt net of ik in een soort van Formule 1 vacuüm getrokken wordt op dat moment. Ferrari is zowat de ziel van de Formule 1. Het team is een van de succesvolste zo niet het succesvolste Formule 1 team. Met 16 constructeurs kampioenschappen, en 15 coureurs kampioenschappen heeft het team van Ferrari heel wat gewonnen.

De mobile garage (onder), en het gedeelte van de teambesprekingen (boven) van het Mercedes AMG Petronas Formula One Team.

Mijn hemel, kleine Jacky uit Herpt gaat dit echt meemaken! Ik weet wat het leven me heeft gebracht tot dit moment. Het gevoel wat ik heb is zo intens, onmogelijk te beschrijven. Terwijl ik rond loop over de paddock kan ik het maar moeilijk bevatten eigenlijk. Dan gaat mijn telefoon. Ik neem op, en het is Francesca! Ze was eerder op het circuit en besloot me te bellen om te zien of ik er al was. Uiteraard ben ik er al! Aangekomen bij Ferrari wordt ik keurig netjes door Francesca opgewacht. We schudde elkaar de hand, en dan wordt het tijd om bij Ferrari naar binnen te gaan!

De hospitality unit van Ferrari.

Trapje op, en de schuifdeuren gaan open. Heel druk is het er binnen niet, aangezien de monteurs en engineers in de pitbox aan het werk zijn. En dan is het ook nog eens de aller eerste testdag van het nieuwe seizoen. Heel team Ferrari staat onder zware druk om te presteren. Vanuit moederland Italië, de “tifosi”, snakken naar overwinningen en wereldtitels. Ferrari staat alweer meer dan een decennium droog als het op titels aan komt, en dat is zeer goed te voelen. Ik voel me zo nederig en klein op het moment Francesca vraagt wat ik wil drinken. Uiteraard een Cappuccino! Samen gaan we zitten, en we wachten nog op een iemand, Mario. Het is nog net geen 11 uur inmiddels. Tussentijds laat Francesca het schema zien wat zij voor ogen heeft voor mij en de overige gasten. Deze dag zijn we maar met z’n tweeën(!), ik en ene Mario. Eigenlijk drie, namelijk nog een Amerikaanse Pool. Echter was die druk met zijn fotoalbum met selfies van hem en F1 coureurs. Zijn doel was om die dag alle handtekeningen op die foto’s te krijgen. Begrijpelijk dat hij een andere bedoeling had tijdens zijn bezoek aan Barcelona. Francesca verteld mij dat Mario een Ferrari Corse Clienti is, al 15 jaar. Een clienti is meer dan een Ferrari bezitter. Dit soort klanten van Ferrari hebben meerdere exclusieve Ferrari modellen “in de garage staan”, en daarnaast hebben zij een of meerdere oude racewagens van Ferrari gekocht. Ferrari is in meerdere kampioenschappen betrokken, dus er is voor iedere clienti wel wat te vinden om aan te kopen op het gebied van racewagens. Men koopt een “oude” racewagen van Ferrari, die blijft bij Ferrari gestald, en wordt ook door Ferrari (tegen betaling) onderhouden. Meerdere keren per jaar host Ferrari de zogenaamde clienti dagen, en dan worden de klanten uitgenodigd om met hun aangekochte racewagen te komen racen op een circuit. Tijdens de circuitdagen voor de clienti’s worden zij professioneel bijgestaan door Ferrari monteurs.

De ingang van de hospitality unit van Ferrari. Rechts in het zwart Sky Sports presentatrice, Federica Masolin.

Nadat we het schema hebben doorlopen komt Mario binnen. Een nette, charmante man van (schatting) in de 50 ergens. Hij stelt zich voor en schuift bij ons aan. We raken met z’n drieën gezellig aan de praat, en bij mij daalt de rust en het overzicht weer een beetje in. Wauw, ik zit gewoon met een Cappuccino aan tafel bij Ferrari! En op de beeldschermen zie ik de rondetijden van de coureurs, en live hoor ik het geluid van de bolides waarin ze rijden, terwijl ik lurk van mijn Cappuccino! Ongekend! Nog nooit was wakker worden zo fijn! Nee, er bestaat geen vrouw in de wereld die mij zo een gevoel kan geven, alhoewel! Francesca stelt voor om een rondje te maken bij Ferrari, oftewel we gaan naar de pitbox! De pitbox van Ferrari, dat is voor mij het meest ultieme wat er is! De Ferrari crew live aan het werk zien in de pits, ongekend dat ik dat nu ga meemaken! We lopen de unit uit, en Francesca vraagt of ik nog snel even een sigaret wil roken (zij rookt ook namelijk). Ik kon die sigaret wel gebruiken, want nu stond ik inmiddels 25 meter van de pitbox van Ferrari af, en zag ik de Ferrari mensen druk in de weer als mieren. Totaal niet chaotisch zoals de meeste denken dat de Italianen zijn. Er hangt echt een magische vibe rond het “rode team”. De sigaret is op en we lopen de linkerkant van de pitbox in, want rechts is hermetisch afgesloten omdat daar de nieuwe Ferrari in en uit rijdt.

Dit is een foto die ik heb gemaakt vanuit de pitsstraat. Hier moesten we doorheen om in de pitsstraat uit te komen.

Charles Leclerc is op de baan namens Ferrari, want Sebastian Vettel is ziek. Persoonlijk denk ik dat Vettel “ziek” is van een eerder gesprek met Ferrari topman en CEO Louis Camilleri (CEO van Ferrari en voorzitter van Philip Morris International). Dhr. Camilleri heb ik eerder die ochtend gezien in de hospitality unit. Francesca heeft mij tijdens het bakje Cappuccino verteld dat haar vader oud manager is van Daniel Ricciardo, en dat Ferrari de positie van “Seb” aan het overwegen is. Ja, zo grof is de wereld van de Formule 1 dus gewoon, ondanks dat je als Vettel zijnde 4 wereldtitels op zak hebt. Jeetje, dan ben je ook net een klein uur bij Ferrari op bezoek, en dan krijg je echt “het laatste F1 nieuws” aangeboden vanuit de bron van waar het verhaal vandaan komt! Ik dacht dat de normale wereld al hard was, maar dit is gewoon meedogenloos! Op dat moment kon ik niet veel met die informatie, maar ik begreep maar al te goed dat de dagen van Sebastian waren geteld bij Ferrari. Later bij terugkomst in het hotel heb ik mijn maat (David) gebeld, en hem met die informatie verrijkt. Onze conclusie was dat het waanzin zou zijn om Vettel van de hand te doen! Jaren lang heeft Ferrari tientallen miljoenen in hem geïnvesteerd, om vervolgens niet met hem door te gaan! Het maakt voor mij wel duidelijk, dat Charles (Leclerc) het nieuwe lievelingetje is bij Ferrari.

Seb later op de dag ondanks dat hij ziek is. De sponsorverplichtingen gaan gewoon door.

Eenmaal door de pitbox gelopen te zijn komen we aan in de pitsstraat. Rechts van mij zie ik de Ferrari Box, en links van mij is de box van Renault met de altijd goedlachse Daniel Ricciardo. Mijn God, daar sta ik dan! F1 bolides die op de begrenzer voorbij pruttelen om vervolgens “volle bak” te verdwijnen uit het zicht het circuit op. Ik sta letterlijk middenin de pad van het werkgebied van het Ferrari team. Wauw! Banden, onderdelen, van alles komt er achter mijn rug voorbij. Zo ontzettend dichtbij ben ik nog nooit geweest! Iedere Ferrari medewerker die voorbij komt groet je ook alsof het heel normaal is dat je daar staat! WTF!? We staan inmiddels een kleine 15 minuten te kijken wat er allemaal gebeurt in de wondere wereld van de Formule 1, en mijn mobiele telefoon maakt overuren met het maken van filmpjes, en foto’s! Zo apart om mee te mogen maken! Nergens kan ik meer aan denken, en de tranen stonden in mijn ogen van blijdschap! Gelukkig heb ik het merendeel een zonnebril op, haha! Francesca ziet al snel wat Formule 1 voor mij betekend. Ze vraagt of ik nog zin heb in een sigaret (het is twee uur ’s nachts, we liggen in bed in een hotel. Guus Meeuwis) , en ik loop met haar mee de paddock op. Ik sta even heerlijk bij te komen met een sigaret en ik krijg maar niet onder woorden wat ik zojuist heb meegemaakt. Francesca (Italiaanse) voelt zich zichtbaar vereerd door mijn gevoel wat ik probeer uit te leggen. Daardoor doe ik mijn zonnebril heel even omhoog, en laat ik Francesca letterlijk zien wat deze dag in zoverre voor mij heeft betekend. Francesca besluit om planning van die dag overboord te gooien, aangezien ze “omringd” is door twee echte die hard F1 fans. Mario, is al zo vaak bij Ferrari te gast geweest, dat het voor hem enigszins een normale zaak is geworden. Het mooie aan Mario is, dat hij zichzelf wegcijfert omdat hij ziet dat ik echt helemaal euforisch ben door mijn bezoek aan Ferrari! Zichtbaar genoot hij van mijn enthousiasme, en waarschijnlijk zag hij zichzelf terug in mij toen hij voor het eerst bij Ferrari “op de koffie ging”. De derde persoon, die Amerikaanse Pool was in geen velden of wegen te bekennen. Die was waarschijnlijk erg druk met zijn fotoalbum vol selfies. Het enige waar ik en Mario rekening mee mogen houden, is dat rond de middag er lunch is bij Ferrari en opvolgend een meet & greet met Charles Leclerc. De rest mogen we zelf invullen, en we hebben heel de dag vrije toegang tot de pits, en de hospitality unit!


Het lijkt Mario een goed idee om eens langs de baan te gaan kijken voordat we gaan lunchen. Het is inmiddels alweer bijna 12.00 uur, en om 13.00 uur worden we terug verwacht voor de lunch. Mario stelt voor om naar de bocht La Caixa te gaan, om daar naar het “aan remmen en het uit accelereren” van de heren coureurs en hun bolides te kijken. Het geeft vanuit die bocht een goede referentie, welke teams de wagen enigszins al in balans hebben. Het is tenslotte pas testdag 1, en de meeste teams zijn in eerste instantie alle systemen op de wagen aan het testen, evenals de aerodynamica, die met behulp van flow-vis paint in kaart wordt gebracht.

Flow-vis paint aan het werk op de Alfa Romeo.

De La Caixa bocht is absoluut een aanrader, mocht je ooit naar de F1 in Barcelona willen gaan kijken. Ze komen volle bak op die bocht afgestormd, en een kleine 100 meter voor de bocht stampen de heren coureurs op de rem. Letterlijk stampen, want gemiddeld heb je tussen de 100, en 150 kilo remkracht nodig (linkerbeen) om de remmen te laten werken. De remmen van een Formule 1 bolide zijn net van een andere slag dan die van onze gewone dagelijkse personenwagens. De carbon schijven die in de F1 worden gebruikt, kunnen temperaturen bereiken tot maar liefst 1.200 graden. Ter vergelijk: bij een gewone stalen schijf is bij 500 graden de rek er wel uit. Dat is ook meteen de reden om koolstofvezel schijven te gebruiken. Dit materiaal kan veel hogere temperaturen aan dan bijvoorbeeld stalen schijven, waardoor het risico op fading (afnemende remwerking bij hoge belasting) een stuk geringer wordt.

Charles Leclerc in actie in de La Caixa bocht.

Na een half uurtje en een hoop foto’s en video’s verder houden we het voor gezien, en besluiten we rustig terug te lopen naar Ferrari. Ik heb met Mario een super goede klik, en daardoor ook een toffe gesprekspartner. Onderweg vraag ik Mario naar zijn dagelijkse leven, en wat hij voor de kost doet. De beste man is advocaat, en heeft met zijn familie een bedrijf dat cement produceert. Het familiebedrijf zit in 5 landen, en heeft bijna 5000 man personeel! Wauw! Tot en met in de hospitality unit van Ferrari zijn we nog altijd bezig over het leven, en het is dat Francesca ons aanspreekt dat het lunchtijd is, anders waren we nu nog in gesprek geweest! Echt een fascinerende man! Na het bord vol geschept te hebben met pasta, schuif ik op de eerste etage aan tafel bij Mario en Francesca. Het gesprek dat we hebben gaat grotendeels over Vettel, en de geruchten. Misschien vertel ik nu iets wat eigenlijk niet naar buiten mag komen, maar bij Ferrari hebben ze een zwak voor Daniel Ricciardo (het is uiteindelijk Carlos Sainz geworden). Daniel heeft een beetje Italiaans bloed in zich, en ook de achternaam is marketing technisch zeer interessant. Daarnaast kan hij een meer dan een behoorlijk potje sturen, en hij heeft altijd een smile op zijn gezicht. Een smile waar zelfs Tom Coronel nog jaloers op is! Man wat een bek vol tanden heeft Ricciardo! Haha! Het eten is op, en dan is het moment daar dat zo meteen Charles Leclerc binnen komt voor de meet & greet. Het is toch bijzonder dat je die jonge gast “van de tv” dadelijk voor je hebt staan! De fotograaf van Ferrari komt binnen, en niet veel later volgt Charles.

Ik schud hem de hand stel me voor, en vraag meteen naar zijn bevindingen over de nieuwe bolide. Hij geeft tot mijn verbazing een oprecht antwoord! De auto zou wat last hebben van onderstuur, maar hij maakte zich er vooral geen zorgen om. Het algemene gevoel in de auto is goed geeft hij aan. Ik heb altijd gedacht dat Charles geen fijne jongeman zou zijn (waarom weet ik niet), maar dat is absoluut niet waar. Het is gewoon een super relaxte gast! Hij blijft maar een minuutje of 10 bij ons hangen, want niet veel later mag hij weer zijn rondjes gaan rijden.

Vervolgens vraagt Francesca wat Mario en ik het liefste willen doen. Persoonlijk lijkt het me gewoon het fijnst om de rest van de dag in de pitbox van Ferrari te hangen, en dat geef ik ook aan. Mario vind het allemaal goed, en we lopen de unit uit. We lopen richting de pits, en daar zie ik de Italiaanse Federica Masolin (Sky Sport presentatrice) staan voor de ingang. Ik had haar al eerder die ochtend gespot voor de hospitality unit van Ferrari, maar toen had ik de ballen niet om op haar af te stappen voor een foto. Ja, je leest het goed! ik ben meer onder de indruk van Federica dan Charles, maar welke man zou dat nou niet hebben!? Qua vrouwen heb ik niet specifiek een voorkeur voor haarkleur o.i.d. Het gaat me meer om het totaalplaatje, en (damn) het plaatje van Mevrouw Masolin is er een om in te lijsten!

Voordat ik het in de gaten heb stond ik ineens achter Federica, en ik kijk Mario aan. Hij moet lachen, want hij voelde het al aankomen. Ik geef Francesca mijn telefoon en vraag haar of ze zo meteen een foto wil maken van mij en Federica. Voorzichtig tik ik haar op de schouder, en vraag of ik mag storen? Natuurlijk, geen probleem zegt ze. Toen viel er ineens een hoop druk van mijn schouders, niet normaal! Waar kan een mens zich soms druk om kan maken, nietwaar? We laten een paar foto’s maken, ik bedank haar met een kus op haar hand. Ik draai me om, en wil weglopen. Ineens voel ik een hand aan mijn hand, en ik draai om. Ze vraagt hoe ik heet. Ik stel me voor en verder dan dat kom ik niet. Oogverblindend mooi is ze! Ik heb me omgedraaid en ben naar de pits gelopen. Onderweg de pits in kijk ik Mario aan, en hij kwam niet meer bij. Hij had wel gezien dat het voor mij een akward momentje was. Haha! Kippenvel had ik gewoon van het moment met Federica. Zij is een van de mooiste vrouwen die ik ken. Mijn dag was al meer dan perfect, maar dit maakte het helemaal af!

Na een half uurtje in de pits te hebben gestaan vraagt Francesca of we wellicht wat willen drinken? We lopen terug naar Ferrari, en onderweg wordt Francesca aangehouden door Mario Isola. Mario is hoofd verantwoordelijke voor de Pirelli banden die onder de F1 bolides worden geschroefd. Hij vraagt een beetje na bij Francesca hoe de wagen van Ferrari zich houdt ten opzichte van de Pirelli’s. Tussentijds stelt hij zich voor aan mij (de andere Mario kende hij al) en vervolgt zijn gesprek met Francesca. Ik heb alle tijd, en steek een sigaret aan. Na enkele minuten stelt Mario Isola voor om de banden van Pirelli van tekst en uitleg te voorzien, mits we dat interessant vinden. Ik ben zeker geïnteresseerd, want de banden zijn een hele belangrijke factor in de Formule 1. Het drinken kan wel even wachten, en wij met Mario Isola mee voor tekst en uitleg over de Pirelli’s.

Mario Isola

Mario heeft een tijd gedurende het COVID gewerkt als ambulancebroeder in Italië.

De uitleg duurde zo’n 20 minuten en het was zeer nuttig. Dankbaar voor de opgedane kennis vervolgen we onze weg richting een koude versnapering. Geen alcohol, maar een lekker koud blikje Fanta. Het is inmiddels al wat verder in de middag, en ik was blij om even te zitten. Echter niet te lang, want ik wil ook nog even terug naar de pitbox om daar nog wat foto’s en video’s te maken. De tijd vliegt voorbij, en het is bijna 17.00 uur. Nog altijd kon ik maar met een ding bezig zijn, en dat was Formule 1. Het was echter tijd om te gaan, want ik zou met de Zwitser weer terug rijden. De Zwitser een appje gestuurd met de vraag waar ik naartoe moet komen, aangezien hij een normale dagkaart had. Francesca herinnerd mij er vervolgens aan dat ik nog een presentje krijg van Ferrari. Voordat ik vertrek loop ik nog even met haar mee om het presentje op te halen.

Ik neem de tas in ontvangst, en bedankt Francesca hartelijk voor een geweldige dag. En uiteraard heb ik Mario ook bedankt voor de gezellige tijd. Ik wil weglopen en besluit me toch om te draaien, en ik vraag aan Francesca of er nog plaats is bij Ferrari voor morgen? Het antwoord is positief, er is plaats genoeg. Ik besluit om er nog een dag aan vast te plakken. We leven maar een keer tenslotte, en ik was simpelweg nog lang niet uitgekeken! Uiteindelijk tref ik de Zwitser op de afgesproken plek, en we rijden naar het hotel. Onderweg terug gezellig zitten kletsen over onze ervaringen die we hadden opgedaan. Eenmaal aangekomen in het hotel heb ik eerst twee ijskoude glazen bier besteld, en mijn telefoon beschikbaar gesteld voor onze Zwitserse vriend. Vandaar uit hebben we heel de avond gesproken over de F1. Uiteindelijk verteld hij mij dat hij het team van Alfa Romeo (voorheen Sauber) weleens assisteert met het transporteren van onderdelen. Het team van Alfa Romeo is gesitueerd in Zwitserland, en hij kent de oude eigenaar Peter Sauber al zijn hele leven. Vervolgens komt zijn telefoon voor de dag met oude foto’s uit de tijd van Sauber. Foto’s waar iedere journalist een moord voor zou doen. Foto’s van de techniek achter een versnellingsbak e.d. Top secret materiaal, maar ik mocht het zien. Rond 23.00 uur besluit ik richting mijn hotelkamer te gaan. Morgen gaan we immers weer onderweg naar Ferrari!


Ik ben al voordat de wekker gaat klaar wakker. Sterker nog, ik heb bijna geen oog dichtgedaan! De eerste dag op bezoek bij Ferrari heeft mij zoveel nieuwe prikkels gegeven. Eerst roomservice besteld voor een cappuccino! Vervolgens snel onder de douche, en daarna naar het restaurant. De Zwitser is al in het restaurant. Ik schuif bij hem aan, we ontbijten samen en nadien zijn we weer onderweg naar het circuit. Aangekomen op het circuit gaan we ieders onze weg. Terwijl ik op mijn gemakje richting de paddock loop voel ik de spanning in mezelf weer opbouwen. Nog altijd kan ik niet geloven dat ik nog een dag bij Ferrari ga doorbrengen! Op de paddock is het al weer aardig druk, en bij sommige teams zie je bestelbusjes geparkeerd staan die onderdelen komen brengen. Formule 1 op zijn best! Het is best koud in de ochtend, echter het zonnetje dient zich weer aan. Alles wijst op een zonnige dag. Eenmaal bij Ferrari aangekomen groet ik Francesca, en we gaan samen de hospitality van Ferrari binnen.

Jean Alesi

Het is best druk in de unit, en we lopen samen naar een tafeltje om de dag te bespreken. Terwijl we richting de tafel lopen wordt ik begroet door vrijwel iedere Ferrari medewerker. High fives, stevige handdrukken, en zelfs een knuffel komen in het begroeten voorbij. Ferrari voelt echt als one big happy family! Op het moment ik wil gaan zitten zie ik in mijn ooghoek oud Formule 1 coureur Jean Alesi. Jean zit op zijn gemakje aan een bakje koffie en kijkt aandachtig naar de TV schermen (tijdwaarneming). Persoonlijk heeft Alesi voor mij veel betekend tijdens mijn jeugd. Hij was een geweldige coureur met zo ontzettend veel passie. Altijd op het randje, en soms erover. Ik besluit om op hem af te stappen om te vragen of ik met deze legende op de foto mag. Jean lijkt enigszins verbaast dat ik hem aanspreek. De beste man rijdt al jaren geen Formule 1 meer. Een echte fan kent het verleden van de F1, inclusief haar coureurs. Vol trots poseer ik met Alesi! Nadat de foto is gemaakt, ga ik weer terug naar de tafel waar Francesca inmiddels is aangeschoven. Francesca geeft aan dat deze dag voor mij de meest ultieme dag ooit zal worden! Verder zegt ze niks over de agenda van de dag. Uiteraard heeft zij mij heel erg nieuwsgierig gemaakt naar de surprise! Tussentijds wachten we nog op Mario en een kennis van hem. We zijn die dag met drietjes. Als een kind in de snoepwinkel kijk ik wederom mijn ogen uit in de hospitality unit, terwijl ik mag genieten van een heerlijk bakje cappuccino. De Italianen zijn ondertussen druk aan het werk, en ik zit daar gewoon tussen. Echt onbeschrijfelijk het gevoel dat ik voel op dat moment! Mario en zijn vrouwelijke kennis (haar naam is mij ontgaan helaas) komen inmiddels binnen gewandeld. Ik stel me keurig aan haar voor en ze komen erbij zitten. Francesca verteld over de speciale dag, zonder er op door te gaan. Zoals ik al eerder heb aangegeven, Mario hoort zowat bij het interieur van Ferrari, en hij weet wat er bedoeld wordt met die surprise. Met een gebalde vuist stompt hij zachtjes tegen mijn schouder. We kijken elkaar aan, en hij zegt:”A very special day for you Jack.” Ik zie de ogen van Mario glinsteren, en ik kan mijn lach niet onderdrukken. Door Mario voel ik een vibe, die ik nog niet eerder heb gevoeld. Hij heeft net zoveel passie voor de Formule 1 als ik. Francesca vraagt wat we willen doen in de ochtend tot net voor de lunch. Ik stel voor om weer naar de pits van Ferrari te gaan. Voor mij is dat simpelweg de mooiste plek. Mario en zijn kennis hebben andere plannen in de ochtend, dus ik ga samen met Francesca naar de pits.

Daniel Ricciardo in slowmotion.

Aangekomen op het “vertrouwde” plekje in de Ferrari pitbox geeft Francesca aan dat ze een headset gaat halen, om zo het contact tussen Charles en het team te kunnen volgen. Hierdoor weten wij precies wat Ferrari die ochtend aan het testen is. En het is achteraf erg handig gebleken om de meest waanzinnige foto’s en filmpjes te maken! Persoonlijk zie ik pas echt hoe dichtbij ik bij de bolide van Ferrari ben, als ik tussendoor naar een filmpje kijk wat ik die ochtend heb opgenomen van Charles Leclerc. Hij rijdt nog net niet over mijn voeten! Met Francesca en de Ferrari headset heb ik de tijd van mijn leven! Je voelt, ziet, ruikt, ademt, en hoort Ferrari, en de Formule 1! De tijd gaat richting de lunch, en Francesca komt met de verassing! Ik, Mario, en zijn vriendin mogen tijdens de lunch in de Ferrari pitbox! Dus niet het gedeelte waar we nu staan, nee, nu gaan we echt achter de schermen. Ik mag zo meteen in het hart van Ferrari gaan kijken, wauw! En als we willen, dan kunnen we ook nog een keer met Charles op de foto. Met het laatste daar begint het mee. De foto’s (normaal gesproken) zouden worden gemaakt op het speciaal ingericht plekje voor de media. Het is aan de achterkant van de pitbox, met tegen de muur aan geschroefd de sponsoren van Ferrari. Reclame is immers van levensbelang in de sport. Francesca geeft aan dat ik op dat specifieke plekje moet gaan staan, en dat Leclerc eraan komt voor de foto. Inmiddels sta ik een kleine 30 seconde op dat plekje, en voor mij wordt het drukker. Mensen van de pers, publiek, allemaal staan ze mijn kant op te kijken als Charles komt aangelopen. Op dat moment wist ik dat de foto niet ging lukken, zo druk was het ineens, haha!

De Ferrari headset!

Leclerc wil naast me komen staan voor de foto, en hij wordt zowat bestormd door alles en iedereen! Gelukkig is de gang van de Ferrari pitbox verboden voor pers en publiek! Francesca vraagt of wij hier de foto met Charles willen maken, aangezien het speciaal ingerichte plekje even geen optie is. Uiteraard maakt mij het werkelijk niks uit, aangezien ik al foto’s met Leclerc heb. De ontstane situatie voor de Ferrari pitbox vind ik veel interessanter. Wat een drukte aan mensen voor de ingang! Zelfs de Ferrari fotograaf is van slag! Op zo een moment begrijp je ineens wat voor een druk de Formule 1 coureurs iedere dag over zich heen krijgen. Iedereen wil iets van ze, echt iedereen! Nadat de foto’s gemaakt zijn is het tijd om naar de nieuwe Ferrari te gaan kijken! Gedurende de lunch is Ferrari de auto aan het aanpassen voor Sebastian Vettel. “Seb” gaat na de lunch verder met testen voor Ferrari. Vettel was een paar dagen wat “ziekjes” geweest, maar nu weer fit genoeg om te rijden.

Op de achtergrond de fotograaf van Ferrari, die door de paniek aan de verkeerde kant staat.

Ik krijg niet in mijn hoofd verwerkt wat mijn ogen zien! De nieuwe SF1000 staat in de box zonder bodywork, en een tiental Ferrari monteurs zijn druk in de weer om de auto aan te passen voor Sebastian, evenals het maken van kleine aanpassingen aan de afstelling. Wauw! Dit stukje van de pitbox is top secret, en logischerwijs mogen er geen foto’s e.d. gemaakt worden. De SF 1000 “zonder kleren” is zo bijzonder om te zien! De techniek in een F1 bolide is werkelijk uniek, en heeft wat weg van ruimtevaarttechniek. De bolides zijn ontzettend klein, en als je dan ziet hoe ieder plekje onder het bodywork wordt benut, ongekend knap! Een Formule 1 auto bestaat uit meer dan 5000 onderdelen, en dat zie je dan staan zonder kleren. Jonathan is hoofd van de Ferrari crew, en hij legt mij uit wat er allemaal in de pitbox gebeurt. Hij en ik klikken gelijk, als hij door krijgt dat ik een groot fan van de sport ben, en ik goed bij kennis ben over het afstellen van wagens. Jonathan :”Meestal komen er als guest bij ons mensen die vragen of Mansell nog voor ons rijdt, maar met jou is het net even wat anders.” Ik zet mijn zonnebril af en vraag Johathan naar mijn ogen te kijken, aangezien die zichtbaar mijn emotie uitdrukken. Ik had werkelijk tranen van geluk! Een hele dikke knuffel was het resultaat van de tranen, evenals respect. Uiteindelijk heb ik zo’n 10-15 minuten met Jonathan staan praten over de auto van nu, en die van vorig jaar. De filosofie achter de auto van dit jaar, en ga zo maar verder. Voor mij echt een waanzinnig gesprek waarin ik veel over de “ingrediënten” van Ferrari te horen heb gekregen. Links van mij ligt het bodywork van de Ferrari. Charles rijdt met nummer 16, en Sebastian met 5. Het nummer 16 staat er nog op, en ik vraag Jonathan of ik er een nummer af mag pulken. Hij schiet in zijn lag, en stemt in met de onverwachte vraag (#durftevragen). Toen ik klaar was met pulken (haha) was het tijd om richting de lunch te gaan.

Jonathan, hoofd crew Ferrari.

Nog redelijk beduusd van de surpise komen we de hospitality unit van Ferrari binnen. De lunch is al gaande dus we kunnen gelijk aanschuiven om te eten. Samen met Mario (en zijn vriendin) bespreken we wat we net allemaal hebben gezien. Dichterbij kom je simpelweg niet, dat maakt het zo bijzonder. Rechts van ons aan een ander tafeltje zit Marc Gené, testrijder van Ferrari, samen met zijn vrouw te eten. Het eten is werkelijk fenomenaal, en ik geniet er met volle teugen van! De lunchtijd van het Ferrari team is over, en zij bevinden zich weer richting de pits. Opeens staat Marc Gene aan onze tafel om zich voor te stellen. Ik bied hem een stoel aan en hij komt er bij zitten. Marc is een erg sociaal mens, en hij praat met ontzettend veel passie over Ferrari. Wat later in het gesprek komt het DAS systeem (Dual Axis Steering) van Mercedes ter sprake, aangezien dit systeem revolutionair is. Vanuit Ferrari is er op dat moment veel verbazing, en zij zien niet in hoe Mercedes dit systeem werkend heeft gekregen op een Formule 1 bolide. Iedereen in de paddock is trouwens verrast door dit stukje techniek van Mercedes. Het houd de gemoederen i.i.g. flink bezig bij Ferrari. Het eten is inmiddels op, en Francesca komt ons ophalen voor de rest van de middag. Ze vraagt niet eens meer waar ik naartoe wil want het antwoord is toch tot nu toe altijd hetzelfde geweest.

Marc Gené, testrijder van Ferrari.

Mario en zijn vriendin besluiten om mee te gaan. De pits was nog open voor publiek, en dat gaf mij een mooi moment om met Marc Gené op de foto te gaan. Gelukkig staan wij aan de goede kant van het afzetlint, lekker rustig! Tevens bood het mij de kans om het Ferrari team aan het werk te zien op de plek waar ik tijdens de lunch was geweest. Wat een drukte in de pitsstraat, echt niet normaal! Duizenden mensen lopen op en af om een glimp van de bolides op te vangen en te vereeuwigen met een foto/video/selfie. Het lijkt mij een geschikt moment om nog even snel een sigaret te gaan roken achter de pits voor het testen weer begint. Ik sta even heerlijk te relaxen met een sigaretje, zie ik het ineens heel erg druk worden bij de hospitality unit van Ferrari. honderden mensen die zich opdringen voor de unit tot aan waar ik sta te roken. De afstand tussen mij en de unit is zo’n 75 meter. Opeens zie ik een rood Ferrari petje uit de unit naar buiten komen, en het blijkt Vettel te zijn. Hij moet echt moeite doen om door de drukte heen te komen, en hij had niemand bij die hem daarmee helpt. Ik sta dichtbij de ingang van Ferrari, en uit een reflex houd ik mijn armen wijd, en loop ik richting Vettel om (serieus waar) de drukte af te vangen! Seb sprint voorbij knipoogt en zegt :”Thank you!” Haha, voor mij was dat een onvergetelijk moment!

Uiteraard wilde ik graag een foto met Mario. Wat een geweldige kerel!

Het is tevens voor mij het moment om weer naar de pits te gaan. Francesca, Mario, en zijn vriendin waren inmiddels al in de pits. Francesca had wederom voor een headset gezorgd. Het blijft genieten om zo dichtbij de Formule 1, en het team van Ferrari in het bijzonder te mogen aanschouwen. Het geluid van de pit limiters is ook echt speciaal! Je hoort de motor protesteren tegen de begrenzer, met als ongekend gruwelijk gepruttel als gevolg. Aan het einde van de pitsstraat wordt de begrenzer van de motor gehaald en daarmee dik 900 pk vrijgelaten op het (redelijk) warme asfalt van Barcelona.

De SF 1000 op “blokken.”

Via de headset hoorde we dat Vettel stints zou gaan rijden van 12-15 rondjes. Ik denk dat het in eerste instantie is om Sebastian te laten wennen aan de SF 1000, en tevens de data die nu opgedaan wordt te vergelijken met die van Leclerc. Het geeft mij i.i.g. perfecte gelegenheid om beeldmateriaal te verzamelen. Het is onderling erg gezellig, en daarmee vliegt de middag voorbij. Samen met Francesca ga ik een sigaretje roken achter de pits. Een mooie gelegenheid om haar alvast te bedanken voor de afgelopen twee dagen. Rond de klok van 5 uur besluit ik dat het mooi is geweest. Ik heb Mario een dikke knuffel gegeven, aangezien hij een fantastisch persoon is, en hij mij in deze twee dagen inzichten heeft gegeven over het leven die ik zelf niet had gezien. Ik beweeg me richting de uitgang van de paddock met wederom een Ferrari tas, en app de Zwitser dat ik onderweg ben. Eenmaal aangekomen bij de auto heb ik hem de Ferrari tas gegeven, als dank voor het transport.

Sebastian Vettel rijdt voor de eerste keer de pits uit met de nieuwe SF 1000.

Het waren werkelijk fantastische dagen te gast bij Ferrari. Voor mij is de cirkel op het gebied van Formule 1 nu rond.

Scuderia Ferrari ontzettend bedankt voor de onvergetelijke ervaring, en wie weet tot volgend jaar!

2 Comments on “Achter de schermen bij het Scuderia Ferrari Formule 1 team

  1. Zo neem je ons mee op n avontuur niet te beschrijven. Een heel hoop emoties en rijke ervaring. Jongensdroom uit laten komen is geweldig. Wouw

%d bloggers liken dit: